Zwart (deel 8)

Hoe langer de dag duurde, hoe benauwder ik het kreeg van hem. Zijn houding, zijn hele doen en laten… Het was een kopie van Jordy. In de pauzes, in de klas. Hij wist volgens mij ook net zoveel. Eén verschil, hij stak niet tot irritatie toe zijn vinger op. Hij zei niets, gaf antwoord als een leraar hem wat vroeg, meer niet. Dit was confronterend. Het drukte op het beeld wat ik altijd van mijn klas had gehad, een gezellige bende, niemand die er echt buiten viel. Iedereen had wel een groepje vrienden waar het mee klikte. Hij dus duidelijk niet.
‘Wat weet je nog meer van hem?’ vroeg ik toen de laatste les voorbij was.
‘Niets,’ zei Owen. ‘Hij zegt niets, vertelt niets…’
‘Geen idee waar hij vandaan komt,’ zei Daphne, ‘maar ik denk dat hij op die school flink gepest is en dat hij ...

Lees verder

Zwart (deel 7)

Mijn vader legde zijn bestek neer en keek me indringend aan.
‘Weet je dat heel zeker?’
Ik knikte.
‘Het is een soort weglopen,’ zei hij rustig.
‘Weet ik. Maar ik wil weg daar. Dat komt niet meer goed. Die John blijft zoals hij is, ik kan die gast wel… Ik kan het niet loslaten. Ik moet de hele tijd maar aan Jordy denken daar. En voor mezelf wordt het er ook niet gezelliger op.’
‘Is een andere school hier in de buurt geen idee dan?’ vroeg mijn moeder.
Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik wil gewoon weer terug. Zo ver is het nou ook weer niet met de trein. Ik moet alleen wat vroeger opstaan.’
‘Het is nogal wat jongen.’
‘Het zit me daar de hele dag dwars. Alles doet me aan Jordy denken...

Lees verder

Zwart (deel 6)

Aan het einde van de lessen liep ik alleen naar buiten. Ik had een beetje staan treuzelen, niet tegelijk met John in de gang of de garderobe. De sfeer was beladen geworden tijdens de pauze. Zijn blik zei me genoeg. De mijne waarschijnlijk ook. Hans had me raar aangekeken toen hij naast me kwam zitten in de les. Was het afkeur, verbazing? Ik had geen idee. Ook Abel bleef neutraal. Ik zag ze wegrijden. Ik liet ze maar gaan. Ik bleef een eindje achter ze rijden, wachtte tot Hans afsloeg. Daarna zette ik de vaart erin. Vlak voor hij bij de overweg was rinkelden de bellen en sloten de bomen. Abel remde en wachtte. Ik liet me uitdrijven, stopte naast hem.
‘Hey,’ zei ik vrolijk.
‘Hey.’
We keken naar elkaar.
‘Zin om wat te komen drinken?’ vroeg ik.
‘Nee, heb nog een hoop te doen.’
...

Lees verder

Zwart (deel 5)

Ik kon ook gewoon niet ontkennen. Er stonden genoeg dingen op mijn Facebook pagina waaruit je kon opmaken dat het zo was. Ik had expres de laatste tijd niets meer “opvallends” gepost, ook de foto’s van het afgelopen weekend niet, maar die van vorig jaar stonden er nog gewoon op.
‘Zegt John dat? Heeft hij me na zitten zoeken? Hij heeft een flink stuk naar beneden zitten scrollen dan.’
Abel haalde zijn schouders op.
‘En waarom zoekt hij me ineens? Omdat ik het misschien wel voor Jordy opneem?’
Abel was nog duidelijk bezig met de vraag of ik nou homo was of niet.
‘Nee, echt Abel. Het staat gewoon op Facebook, niemand heeft het ooit gezien. Ik heb net in de gang een kleine discussie over het hele verhaal om Jordy en ineens komt hij op de proppen met mijn Facebookgeschiedenis...

Lees verder

Zwart (deel 4)

Ik weet niet hoe lang ik daar gestaan heb. Er kwamen leerlingen binnen en gingen weer naar buiten, tussen twee lessen in. Daarna was het stil. Ik zuchtte, spoelde door. Ik draaide me om, deed zachtjes de deur open en ging de gang op. Daar kwam ik onze klassenmentor tegen.
‘Hé, Duco, nog hier?’
‘Ja, even naar het toilet.’
Hij keek me vragend en onderzoekend aan. ‘Gaat het?’
‘Jawel.’
‘Als je er over wil praten dan kan dat hè?’
‘Nee,’ zei ik twijfelend. Ik keek hem even aan met een flauwe glimlach. ‘Later misschien.’
Hij glimlachte terug, blik van verstandhouding.
‘Het is zo onwerkelijk,’ zei ik terwijl ik eigenlijk door wilde lopen.
‘Dat is het, Duco. Voor iedereen.’
Ik haalde mijn schouders op.
‘In de volgende pauze halen we de hele school bij elkaar...

Lees verder

Zwart (deel 3)

Dat had ik weer. Ik wilde het eerst niet geloven, maar ik begon toch dingen te merken. Hij vond me leuk, dat was wel duidelijk. Gelukkig was hij zo stil als het maar zijn kon, en verlegen, want hij kwam op school niet naar me toe. Oké, ik had er even over nagedacht, maar hij maakte niets los bij me. Hij was blij vlagen ook gewoon irritant, vooral in de les. Een betweter af en toe. Had hij nou niet door dat triomfantelijk het antwoord weten iedereen irriteerde? Dat vingertje dat hij dan ook opstak. Priemend de lucht in. Je hoorde soms mensen om je heen zuchten. Ik had er echt over na zitten denken, maar na een halve maandag wist ik het zeker, dat ging ‘m niet worden. Ik moest me ook niet laten leiden door die opmerking van Daphne...

Lees verder

Zwart (deel 2)

‘Heb je hem al versierd?’
Ik lachte om haar vraag. Ik keek naar het plafond en verplaatste mijn telefoon naar mijn andere oor. ‘Nee Daphne.’
‘Ga je nog wel doen?’
Ik zuchtte. ‘Ik denk het niet,’ zei ik serieus.
‘Vertel,’ zei ze nieuwsgierig.
‘Ten eerste: volgens mij is ie gewoon niet zo en ten tweede…’
‘Ten tweede?’
‘Ten tweede zijn ze niet echt open minded, als je begrijpt wat ik bedoel.’
‘Ow?’
‘Echt, geloof me. Ik zit nu in een groepsapp met die jongens, heb ze toegevoegd op Facebook. Wat je daar tegen komt…’
‘Is het zo erg?’
‘Ik weet niet. Weet je, in het begin viel het me allemaal nog niet zo op, het is echt een gezellige groep. Maar ze zijn wel overtuigd hetero, zeg maar. Veel grappen over homo’s...

Lees verder

Zwart (deel 1)

Ik keek nog een keer schuin omhoog. Modern gebouw, dat was het. Donker, antraciet, bijna zwart. Het was druk, ik zette mijn fiets in de stalling en ging naar binnen. Ik werd nagekeken, voelde ik. Er was een kantoor, met een schuifraam dat ver open stond, zodat het meer op een balie leek.
‘Zeg het eens?’ vroeg de man vriendelijk.
‘Ik ben Duco Claessen. Ik ben nieuw hier.’
Hij keek op een lijst. “O ja. Met een “c” en “ae”. Dure tak van de familie?’ Hij glimlachte. ‘Welkom op het Aloyisius College. Loop maar even mee. Jouw klassenmentor zit al op je te wachten.’
Ik volgde hem en daarna ging het snel. Voor ik het wist zat ik in de klas, met totaal vreemde mensen.

Joepie.

Nee, ik had daar geen zin in. Ik had het prima waar ik vandaan kwam...

Lees verder

Op gevoel (deel 19, slot)

Ik gaf hem een kus. Dat deed ik vaker en hij keek er altijd ongemakkelijk van. Ik lachte.
‘Gefeliciteerd, Max.’
‘Dank je. Ik ga je niet uitleggen waar het bier staat.’
Ik grijnsde. ‘De bekende plek.’
Ik zag ze al staan, Simone hing tegen de vensterbank aan. Ivar stak zijn hand op, liep net weg bij Simone.
‘Voor jou ook eentje meenemen?’ vroeg hij toen ik bijna bij ze stond.
‘Ik heb eigenlijk nog wel zin in een bak koffie.’
Ivar keek me spottend aan. ‘Bij Max?’
‘Doe maar een biertje, ja.’
Ivar liep naar de koelkast, Ik kreeg een knuffel van Simone en twee kussen.
‘Hoe is ie, Teun?’
‘Goed, goed…’
‘Niet?’
Ik lachte. ‘Jawel hoor. Prima zelfs.’ Ik keek de kamer rond. ‘Drukke bende.’
‘Max zijn voetbalvrienden hè?’
Ik lachte om de manier waar...

Lees verder

Op gevoel (deel 18)

Ik hield ze even in de gaten. Kenny liep ze voorbij, pakte een fles wijn uit de koelkast en ging de keuken weer uit. Schuine blikken. Ik bleef kijken, Damian ving mijn blik. Ik grijnsde, kon niet anders. William had niets in de gaten volgens mij. Ik liep naar ze toe, pakte grijnzend een glas uit de kast en griste naast ze de fles cola van het aanrecht.
‘Wat waren dat voor blikken?’ vroeg ik grinnikend.
Damian leunde tegen het aanrecht, hing iets achterover. ‘Was dat die jongen waar je het toen over had?’
‘Toen?’
‘Die avond stappen. Je vertelde dat Tineke je probeerde te koppelen aan een jongen bij haar in huis.’
Ik lachte. ‘Dat is ‘m.’
‘Hoe heet ie?’
‘Kenny.’
‘Oké.’
Ik keek Damian aan. ‘Leuk?’
‘Weet niet.’
Nu lachte ik echt...

Lees verder