Zwart (deel 12, slot)

‘Blijf je slapen?’ vroeg Owen.
‘Vrijdag? Denk het wel. Anders moet ik wel heel snel weer weg, met de laatste trein.’
‘Even kijken hoe we dat gaan regelen, Daan vroeg het ook al.’
‘Als ik een matrasje mee moet nemen, dan hoor ik het wel.’
‘Komt goed, zei je morgen.’
Sem stond te wachten, Ik sprong achterop. Hij liep daarna mee naar mijn perron. Sem nam voortaan zijn fiets mee, als ik weg was nam hij de trap aan de achterkant, dan was hij zo thuis. We hadden een lange dag gehad. Mijn maag rammelde. Ik pakte een koekreep uit mijn tas.
‘Even wat eten hoor, ik rammel.’
‘Mijn moeder vraagt steeds of je blijft eten, je moet nog zo’n eind naar huis.’
Ik lachte. ‘Het klinkt aantrekkelijk. Maar ik heb beloofd vandaag thuis te gaan eten.’
‘Andere keer dan?’
‘Is g...

Lees verder

Zwart (deel 11)

Sem kwam aanlopen de volgende ochtend, keek toch een beetje afwachtend.
‘Hey, Sem,’ zei ik toen hij dichterbij kwam, ‘goedemorgen.’
Hij kwam naar me toe.
‘Morgen,’ zei hij timide.
Daphne glimlachte, Owen zei goedemorgen. Khalid knikte lachend.
‘Nog niet wakker Sem?’
‘Beetje,’ antwoordde hij zachtjes.
Khalid lachte.
‘Khalid,’ zei ik, ‘laat ons met rust. Niet iedereen is meteen zo wakker als jij.’
Ik keek naar Sem en knipoogde grijnzend. Hij glimlachte. Daphne sloeg haar arm om mijn nek en trok me bijna omver.
‘Wakker worden jij,’ lachte ze.
‘Sem, help!’
Hij lachte alleen maar, wist verder ook niet wat hij moest doen. Dat was duidelijk nog een stap te ver. De bel ging.
‘Eindelijk,’ zei ik opgelucht, ‘verder slapen.’

‘Ik snap daar dus echt geen reet...

Lees verder

Zwart (deel 10)

‘Ik was nooit op de voorgrond,’ begon hij uit zichzelf.
We zaten alleen op een bankje, niemand in de buurt.
‘Dat hoeft toch ook niet?’ zei ik.
‘Nee.’
‘Hoe is het begonnen? Zomaar?’
‘Nee.’
‘Hoe zijn ze er achter gekomen?’ raadde ik. ‘Je bent homo toch, of niet?’
Hij knikte twijfelend. ‘Ik had het iemand in vertrouwen verteld. En die lulde het door.’
‘Jezus.’
‘Ik had geen antwoorden meer. Jij wel.’
‘Nou… Zo makkelijk vond ik het ook niet hoor. Ik zweette me kapot toen ik het Owen vertelde.’
‘Ben je verliefd op hem geweest?’
‘Nee. Owen is gewoon een gouden kameraad. Net als Daphne.’
‘Leuk.’
‘Ja,’ lachte ik. ‘En jij? Jij wel op die jongen?’
Hij knikte.
‘Mooie domper. Heterojongens snappen er niets van,’ grinnikte ik balorig.

Lees verder

Zwart (deel 9)

‘Was het lekker?’
Ik keek die maandagochtend Khalid aan. ‘Wat?’
‘Die gast waarmee je weg ging vrijdag.’
Ik lachte. ‘Doe normaal gek.’
‘Ik dacht al, beetje oud.’
‘Dat was het probleem niet,’ zei ik serieus.
Nu keek hij nieuwsgierig.
‘Dat was een neef van die jongen die op mijn vorige school… Wilde ik even mee praten.’
‘Djeez. Ik snap het. Sorry.’
‘Laat maar, dank je. Ik ben een stuk wijzer nu.’
‘Da’s mooi. Toch?’
‘Zeker, maar het verandert er geen zak aan.’
‘Hoe gaat het nu met jou?’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Goed. Komt wel goed.’
Ik zag Sem binnen komen, hij liep meteen de gang in, buiten mijn gezichtsveld. Khalid volgde mijn blik, maar had hem niet gezien. Ik gaapte.
‘Zwaar weekend gehad?’
Ik glimlachte...

Lees verder

Zwart (deel 8)

Hoe langer de dag duurde, hoe benauwder ik het kreeg van hem. Zijn houding, zijn hele doen en laten… Het was een kopie van Jordy. In de pauzes, in de klas. Hij wist volgens mij ook net zoveel. Eén verschil, hij stak niet tot irritatie toe zijn vinger op. Hij zei niets, gaf antwoord als een leraar hem wat vroeg, meer niet. Dit was confronterend. Het drukte op het beeld wat ik altijd van mijn klas had gehad, een gezellige bende, niemand die er echt buiten viel. Iedereen had wel een groepje vrienden waar het mee klikte. Hij dus duidelijk niet.
‘Wat weet je nog meer van hem?’ vroeg ik toen de laatste les voorbij was.
‘Niets,’ zei Owen. ‘Hij zegt niets, vertelt niets…’
‘Geen idee waar hij vandaan komt,’ zei Daphne, ‘maar ik denk dat hij op die school flink gepest is en dat hij ...

Lees verder

Zwart (deel 7)

Mijn vader legde zijn bestek neer en keek me indringend aan.
‘Weet je dat heel zeker?’
Ik knikte.
‘Het is een soort weglopen,’ zei hij rustig.
‘Weet ik. Maar ik wil weg daar. Dat komt niet meer goed. Die John blijft zoals hij is, ik kan die gast wel… Ik kan het niet loslaten. Ik moet de hele tijd maar aan Jordy denken daar. En voor mezelf wordt het er ook niet gezelliger op.’
‘Is een andere school hier in de buurt geen idee dan?’ vroeg mijn moeder.
Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik wil gewoon weer terug. Zo ver is het nou ook weer niet met de trein. Ik moet alleen wat vroeger opstaan.’
‘Het is nogal wat jongen.’
‘Het zit me daar de hele dag dwars. Alles doet me aan Jordy denken...

Lees verder

Zwart (deel 6)

Aan het einde van de lessen liep ik alleen naar buiten. Ik had een beetje staan treuzelen, niet tegelijk met John in de gang of de garderobe. De sfeer was beladen geworden tijdens de pauze. Zijn blik zei me genoeg. De mijne waarschijnlijk ook. Hans had me raar aangekeken toen hij naast me kwam zitten in de les. Was het afkeur, verbazing? Ik had geen idee. Ook Abel bleef neutraal. Ik zag ze wegrijden. Ik liet ze maar gaan. Ik bleef een eindje achter ze rijden, wachtte tot Hans afsloeg. Daarna zette ik de vaart erin. Vlak voor hij bij de overweg was rinkelden de bellen en sloten de bomen. Abel remde en wachtte. Ik liet me uitdrijven, stopte naast hem.
‘Hey,’ zei ik vrolijk.
‘Hey.’
We keken naar elkaar.
‘Zin om wat te komen drinken?’ vroeg ik.
‘Nee, heb nog een hoop te doen.’
...

Lees verder

Zwart (deel 5)

Ik kon ook gewoon niet ontkennen. Er stonden genoeg dingen op mijn Facebook pagina waaruit je kon opmaken dat het zo was. Ik had expres de laatste tijd niets meer “opvallends” gepost, ook de foto’s van het afgelopen weekend niet, maar die van vorig jaar stonden er nog gewoon op.
‘Zegt John dat? Heeft hij me na zitten zoeken? Hij heeft een flink stuk naar beneden zitten scrollen dan.’
Abel haalde zijn schouders op.
‘En waarom zoekt hij me ineens? Omdat ik het misschien wel voor Jordy opneem?’
Abel was nog duidelijk bezig met de vraag of ik nou homo was of niet.
‘Nee, echt Abel. Het staat gewoon op Facebook, niemand heeft het ooit gezien. Ik heb net in de gang een kleine discussie over het hele verhaal om Jordy en ineens komt hij op de proppen met mijn Facebookgeschiedenis...

Lees verder

Zwart (deel 4)

Ik weet niet hoe lang ik daar gestaan heb. Er kwamen leerlingen binnen en gingen weer naar buiten, tussen twee lessen in. Daarna was het stil. Ik zuchtte, spoelde door. Ik draaide me om, deed zachtjes de deur open en ging de gang op. Daar kwam ik onze klassenmentor tegen.
‘Hé, Duco, nog hier?’
‘Ja, even naar het toilet.’
Hij keek me vragend en onderzoekend aan. ‘Gaat het?’
‘Jawel.’
‘Als je er over wil praten dan kan dat hè?’
‘Nee,’ zei ik twijfelend. Ik keek hem even aan met een flauwe glimlach. ‘Later misschien.’
Hij glimlachte terug, blik van verstandhouding.
‘Het is zo onwerkelijk,’ zei ik terwijl ik eigenlijk door wilde lopen.
‘Dat is het, Duco. Voor iedereen.’
Ik haalde mijn schouders op.
‘In de volgende pauze halen we de hele school bij elkaar...

Lees verder

Zwart (deel 3)

Dat had ik weer. Ik wilde het eerst niet geloven, maar ik begon toch dingen te merken. Hij vond me leuk, dat was wel duidelijk. Gelukkig was hij zo stil als het maar zijn kon, en verlegen, want hij kwam op school niet naar me toe. Oké, ik had er even over nagedacht, maar hij maakte niets los bij me. Hij was blij vlagen ook gewoon irritant, vooral in de les. Een betweter af en toe. Had hij nou niet door dat triomfantelijk het antwoord weten iedereen irriteerde? Dat vingertje dat hij dan ook opstak. Priemend de lucht in. Je hoorde soms mensen om je heen zuchten. Ik had er echt over na zitten denken, maar na een halve maandag wist ik het zeker, dat ging ‘m niet worden. Ik moest me ook niet laten leiden door die opmerking van Daphne...

Lees verder