Zwart (deel 5)

2 januari 2016

Ik kon ook gewoon niet ontkennen. Er stonden genoeg dingen op mijn Facebook pagina waaruit je kon opmaken dat het zo was. Ik had expres de laatste tijd niets meer “opvallends” gepost, ook de foto’s van het afgelopen weekend niet, maar die van vorig jaar stonden er nog gewoon op. ‘Zegt John dat? Heeft hij me na zitten zoeken? Hij heeft een flink stuk naar beneden zitten scrollen dan.’ Abel haalde zijn schouders op. ‘En waarom zoekt hij me ineens? Omdat ik het misschien wel [ verder lezen ]

Zwart (deel 4)

2 januari 2016

Ik weet niet hoe lang ik daar gestaan heb. Er kwamen leerlingen binnen en gingen weer naar buiten, tussen twee lessen in. Daarna was het stil. Ik zuchtte, spoelde door. Ik draaide me om, deed zachtjes de deur open en ging de gang op. Daar kwam ik onze klassenmentor tegen. ‘Hé, Duco, nog hier?’ ‘Ja, even naar het toilet.’ Hij keek me vragend en onderzoekend aan. ‘Gaat het?’ ‘Jawel.’ ‘Als je er over wil praten dan kan dat hè?’ ‘Nee,’ zei ik twijfelend. Ik keek [ verder lezen ]

Zwart (deel 3)

2 januari 2016

Dat had ik weer. Ik wilde het eerst niet geloven, maar ik begon toch dingen te merken. Hij vond me leuk, dat was wel duidelijk. Gelukkig was hij zo stil als het maar zijn kon, en verlegen, want hij kwam op school niet naar me toe. Oké, ik had er even over nagedacht, maar hij maakte niets los bij me. Hij was blij vlagen ook gewoon irritant, vooral in de les. Een betweter af en toe. Had hij nou niet door dat triomfantelijk het antwoord [ verder lezen ]

Zwart (deel 2)

2 januari 2016

‘Heb je hem al versierd?’ Ik lachte om haar vraag. Ik keek naar het plafond en verplaatste mijn telefoon naar mijn andere oor. ‘Nee Daphne.’ ‘Ga je nog wel doen?’ Ik zuchtte. ‘Ik denk het niet,’ zei ik serieus. ‘Vertel,’ zei ze nieuwsgierig. ‘Ten eerste: volgens mij is ie gewoon niet zo en ten tweede…’ ‘Ten tweede?’ ‘Ten tweede zijn ze niet echt open minded, als je begrijpt wat ik bedoel.’ ‘Ow?’ ‘Echt, geloof me. Ik zit nu in een groepsapp met die jongens, heb [ verder lezen ]

Zwart (deel 1)

2 januari 2016

Ik keek nog een keer schuin omhoog. Modern gebouw, dat was het. Donker, antraciet, bijna zwart. Het was druk, ik zette mijn fiets in de stalling en ging naar binnen. Ik werd nagekeken, voelde ik. Er was een kantoor, met een schuifraam dat ver open stond, zodat het meer op een balie leek. ‘Zeg het eens?’ vroeg de man vriendelijk. ‘Ik ben Duco Claessen. Ik ben nieuw hier.’ Hij keek op een lijst. “O ja. Met een “c” en “ae”. Dure tak van de familie?’ [ verder lezen ]